Archive for ‘oud’

April 16, 2010

Record Store Day

Wat is kapitalisme? Dat de Albert Heijn ook op paasmaandag open is – en dan de bonusaanbiedingen die alleen t/m de zondag geldig waren gewoon laat staan. Wel zo klantvriendelijk.

Op Record Store Day, bedoeld om platenzaken in het zonnetje te zetten, wordt het volgende product exclusief aangeboden: de Starbucks-compilatie van Sonic Youth op deluxe, gelimiteerd vinyl. Thurston: “We asked all these different people to choose their favorite Sonic Youth song. Jeff Tweedy, Beck, Marc Jacobs, Portia de Rossi, Michelle Williams … Starbucks is the new record store, right?”. Yeah, right.

In de door mij op de vrijdag vóór de bewuste Record Store Day in Amsterdam bezochte platenzaak ontdekte ik (ik was er lang niet geweest) de eerste schreden in de richting van Erlebnis-shopping. Het gaat dan meer om lifestyle, de totaalervaring, dan het product sec. Ik zie ook een diversificatie van aanbod met een afdeling strips, of zoals dat tegenwoordig genoemd moet worden: graphic novels.

Ze zijn te laat. Dat de platenzaak ten dode is opgeschreven is evident. Het product, de geluidsdrager, evolueert naar een niet meer makkelijk als unit verkoopbare vorm: streaming in een de cd overtreffende geluidskwaliteit. De high end gebruikers, waar het geld zit, zullen de cd zonder enig pardon aan de kant zetten.

Is dat jammer? De oude kniesoor in mij wil er nog wel even aan herinneren dat in die ‘goede oude cd-tijden’ (begin jaren 90) de platenzaak voor klanten noodgedwongen ook iets van ‘de vijand’ had, gezien de toen al idiote overprijzingen. Je moest vermijden al te zeer bestolen te worden, dus ging je koopjes jagen. Het gekke is dat ik tegenwoordig in de winkel mijn neus al bijna ophaal voor de huidige koopjes, cd’s die bv voor tien euro worden aangeboden. Sinds ik Sunn’O via amazon.co.uk wist binnen te halen voor 6 euro incl. porto kom ik mijn bed alleen nog uit voor 5 euro aanbiedingen. Daarvan hadden ze overigens een paar goede (Beach Boys).

Advertisements
April 10, 2010

Primeur: snd’s Atavism op flash card

Albums op USB-stick, vaak in een gimmicky uitdossing, kennen we al. Maar nu is daar, heel geëigend, de nu al avanttechno klassieker van snd, het vorig jaar verschenen Atavism, dat eigenlijk op #1 van mijn top 10 van 2009 had moeten belanden, op flash card, of preciezer gezegd een SDHC card. Raster Noton, het label waarop Atavism uitkwam, heeft besloten een kwalitatief betere versie dan de cd op de markt te brengen. Het gaat hier om een 24 bit/ 96 kHz WAV file, terwijl de normale redbook cd slechts 16 bit/ 44.1 kHz muziek ten gehore brengt. Lovenswaardig natuurlijk dat ook in de populaire muziek (nu ja, Raster Noton is nog niet echt doorgedrongen bij jan modaal) hogere bitrates voor commerciële verkoop worden gebruikt. In de klassieke muziek is dit al langer gaande, waar de SACD (met de superieure 1-bit sampling-techniek, ook wel bekend als DSD (Direct Stream Digital), die de analoge wavevorm van sound zoveel mogelijk benadert) steeds meer het geijkte medium is. Probleem nu, met deze snd-sd-card, is dat je ‘m alleen maar kan afspelen op je Apple notebook (of ander moderne laptop), vooropgesteld dat je soundcard het aankan. Fabrikanten van high end hifi hebben al machines op de markt gebracht die dit soort files kunnen afspelen in stereo, maar de gewone man (met een Apple bijvoorbeeld) zal via de computerluidsprekertjes nog niet echt zijn voordeel kunnen doen met de verhoogde dynamiek die de flashcard biedt. Dat snd op dit medium uitkomt is natuurlijk wel toepasselijk. De mathematische precisie van hun sound komt daardoor nog beter uit de verf. Nu is het wachten op de steeds maar uitgestelde DVD-audio (het natuurlijke 24 bit/ 96 kHz medium dat eigenlijk al de strijd met SACD verloren heeft) van Autechre & the Hafler Trio.

zie hier voor een review van Atavism

SND - Atavism flash card

March 9, 2010

Eyes wide open

De beeldtaal in Eyes Wide Open (Haim Tabakman, 2009) is soms zo subtiel, dat het bijna onopgemerkt blijft. Een eerste voorbeeld zit aan het begin van de film. Het lot bepaalt dat slager Aaron en de student Ezri elkaar zullen ontmoeten. Ezri’s hoed waait namelijk tijdens een regenbui precies voor de deur van de slagerij waar Aaron, kort na het overlijden van zijn vader, de taak van bedrijfsleider op zich heeft genomen. De diepgelovige slager leeft met het gevoel dat God hem constant op de proef stelt. De verwaaide hoed zou als daad van God kunnen worden opgevat. In een tweede voorbeeld wisselt regisseur Haim Tabakman tijdens het eerste gesprek van de mannen medium shots van beide acteurs af, daarmee een nabijheid suggererend die aan het eind van de scène slechts symbolisch blijkt te zijn, want het master shot onthult dat Aaron en Ezri fysiek ver van elkaar af zitten. Een derde subtiel beeld in deze ingetogen Israëlische speelfilm over herenliefde binnen een Joods orthodoxe gemeenschap, is later in de film, op de dag dat Aaron en Ezri voor het laatst gezamenlijk voor de winkeldeur staan. In de stadswijk wordt al enige tijd over hun samenzijn geroddeld en aan de muren hangen posters waarop wordt gewaarschuwd voor de nabijheid van zondaars. Aaron durft Ezri niet meer binnen te laten. Het lijkt alsof de mannen staan te fluisteren in een verder volledig verlaten straat, totdat een bestelwagen door het beeld heen rijdt en we kortstondig in de reflectie van het autoraam zien dat de twee vanaf de overkant van de straat kritisch worden gadegeslagen door een groepje jonge fanatieke orthodoxen. De bedreiging van hun aanwezigheid wordt bijna terloops in beeld gebracht, maar is zeer tastbaar door de korte schok die de weerspiegeling teweegbrengt.

February 1, 2010

concerten in de etalage

Hoewel N/O moet toegeven dat met het bereiken van een zekere leeftijd de animo om concerten te bezoeken inderdaad afneemt (is niets menselijks ons vreemd?), zouden we in een betere wereld de volgende niet willen missen:
The Drums (beluister op myspace)
Times New Viking (myspace)
US Girls (myspace)
The Soft Pack (myspace)  
In willekeurige volgorde: onbekommerde eenvoud, lo-fi lawaaiigdoenerij, dreinerige monotonie, blauwogige romantiek. En ah, allemaal … gitaarbandjes! Want hoewel je dat vroeger niet mocht zeggen, geeft dat toch die echte meerwaarde live, nietwaar?

February 1, 2010

de tijd staat stil

in afwachting van de omnibus remasters van This Nation’s Saving Grace en The Wonderful and Frightening World of the … Fall een memorandum genii Britanniae…

October 27, 2009

De Laatste Dagen der Mensheid

Bevroren lijken in de loopgraven, zwaargewonde paarden, achtergelaten om te sterven. De gruwelijke werkelijkheid van het slagveld bereikt de Weense burgerij nauwelijks. De pers schildert een heldhaftig beeld, vlaggen wapperen en in de restaurants, koffiehuizen en theaters gaat het leven vooralsnog als vanouds door. Maar wanneer oorlogsinvaliden het straatbeeld meer en meer bepalen en de voedseltoevoer stokt, verliest de burgerij zich in liederlijk gedrag. In De Laatste Dagen der Mensheid tekende satiricus Karl Kraus op wat hij tijdens de Eerste Wereldoorlog om zich heen zag en hoorde. Een theatertekst met honderden personages en ontelbare scènes. Theatergroep ’t Barre Land spitte de tekst door samen met vertalers Robbert-Jan Henkes en Erik Bindervoet. Een even verbijsterende als hilarische voorstelling en een fraai uitgegeven, bijzonder levendige vertaling zijn het resultaat. Aan actualiteit heeft het stuk bovendien niets verloren. ‘Nederland wil naar de stembus’, weet De Telegraaf op maandag 26 oktober 2009.

October 1, 2009

Picnic

Picnic is een lowbudget debuutfilm (regie Adrian Sitaru) uit Roemenië. Een stel in relatiecrisis wil in het bos gaan picnicken, maar rijdt daar per ongeluk een prostituee aan waarvan ze vervolgens niet meer afkomen. De eenvoudige driehoeksverhouding wordt verteld middels een eigenlijk voor de hand liggende verteltruc, die ik zo echter nog niet eerder gezien heb. Zoals vaker bij op digitale video gedraaide films krijgen we het verhaal te zien via subjectieve POV-camera. Maar nu wisselen de onderlinge subjectieve POV’s van de drie karakters elkaar af. In het begindeel, waarin we slechts het stelletje langdurig in de auto meemaken, werkt dat nog niet goed. Je krijgt dan bij de dialoog een onhandige gesubjectiveerde shot/reverseshot-structuur die onrustig werkt. Beter wordt het als er met het derde karakter erbij wat meer ruimte tussen de figuren komt. Dat de locaties beperkt blijven en de handeling nauwelijks tijdssprongen kent spreekt bij dit soort films vanzelf.

Het is geen onaardige film, maar ook niet erg bijzonder. De alom gemaakte vergelijking met Roman Polanski’s debuut Knife in the Water (1962) raakt kant noch wal. Wat opvalt is hoe preuts deze huidige film in vergelijking met die van Polanski uitvalt — ondanks de tegenwoordig iets explicietere sex. Dat heeft iets te maken met psychologie in het algemeen, denk ik. In ieder geval is in de Europese artfilm de psychologische analyse een stuk softer geworden dan in de hoogtijdagen van de 60s en 70s. Of dat tegelijkertijd een ontwikkeling in de moraliteit als zodanig behelst is een andere vraag (zie: arrestatie Polanski). Enkele voorzichtige conclusies: zou het weergeven van erotische spanning dan toch gebonden zijn aan cinematografie in de klassieke, 35mm zin van het woord? Dat voor erotiek op film nodig is dat lichamen en blikken worden ‘vastgelegd’ middels een gigantisch georkestreerd technisch apparaat om die dimensie van noodlotszwanger en eenmalig ‘gebeuren’ te kunnen vatten. Alsof alleen die camerablik mimetisch de blik van de Ander weet op te roepen, nodig voor alle oedipale seksualiteit, dwz driehoeksrelaties. Het magistraal geschoten en belichte (zw/w) Knife in the Water objectiveert zo’n banale driehoeksverhouding tot existentieel drama. Picnic biedt niets van dat alles. Wel vang je even een glimp op van de grauwsluier van armoede die over Roemenië moet hangen; minder verheffend, maar ook wat waard.

September 29, 2009

Looking for Eric

Een film van Ken Loach kan bijna niet zonder een moment waarop mannen vergaderen in een drukbezette ruimte. De felle discussies gaan vrijwel zonder uitzondering over hete politieke hangijzers, waarbij de ene partij de solidariteit van de andere partij in twijfel trekt (zie o.a. Land And Freedom uit 1995 en The Wind That Shakes The Barley uit 2006). De debatten zien er, zoals altijd in een film van Loach, dankzij het realistische acteerwerk zeer authentiek uit, maar voelen zonder uitzondering aan als colleges politicologie. Zulke scènes leiden me teveel af van de personages, wat vooral de tweede helft van Carla’s Song (1996) zo onuitstaanbaar maakt. Voor retoriek volg ik liever de Algemene Beschouwingen in de Tweede Kamer. Zelfs een vrij luchtige Loach-komedie als Looking For Eric (waarin postbode en voetbalfan Eric zijn leven op orde probeert te brengen met hulp van zijn imaginaire vriend, de Franse voetbalvedette Eric Cantona) kan niet zonder discussiemoment. De locatie is dit keer geen partijlokaal, maar een pub en in plaats van partijpolitiek gaat de discussie ditmaal over voetbal en moet een van de bijrolspelers eraan geloven omdat hij fan is van Manchesters City in plaats van Manchester United. Zoals het een komedie betaamt eindigt het gekrakeel deze keer met een goede punch line.
[van Vido’s FilmZine]

September 18, 2009

Wendy and Lucy

Een film over de desperate Wendy die alleen nog een auto en een hond (Lucy) bezit en met haar laatste geld Alaska probeert te bereiken, waar nog werk in de visfabrieken te vinden zou zijn. Ergens onderweg dreigt ze in een verloren Amerikaans stadje zowel de auto als haar hond te verliezen. Het is een ontroerende film. Onwillekeurig moet je aan het werk van de Sica denken; ook deze film heeft zo’n kalm humanistische stijl die door het onderwerp zelf afgedwongen lijkt te worden. De onafwendbaarheid waarmee kleine gebeurtenissen tot rampen escaleren voor wie zonder geld of werk zit, wordt hier levendig invoelbaar gemaakt en dat doet pijn. De medemenselijkheid die haast nonchalant door een zelf ook bepaald niet de ‘Amerikaanse Droom’ levende gepensioneerde bewaker wordt betoond, liet me zelfs een traantje wegpinken. Het Filmmuseum schrijft op de website: “In deze financieel mindere tijden maakte regisseur Kelly Reichardt een ongewild actuele, ingehouden vertelling over een eenzame vrouw aan de onderkant van de samenleving, die koppig probeert het hoofd boven water te houden. Voor deze franjeloze lowbudgetproductie – de film kostte nog geen 200.000 dollar – wist Reichardt een sterke cast bijeen te brengen, met onder meer Michelle Williams…“. Grappige woordkeus. Ongewild actueel? Wat kapitalisme met de mensen doet is een kwestie van perspectief, natuurlijk. Dat het er voor de onderkant van de samenleving in alle eeuwigheid tamelijk franjeloos aan toegaat is nog geen reden alle hoop te laten varen. Dat dit GEEN lowbudgetproductie is, is ook goed te merken. Vakkundig gemaakt, met realistische spanningsboog, goed verteltempo, zelfs een iets te melodramatische ontknoping.

September 1, 2009

Me-ti sez

OVER DE UITPUTTING VAN HET VERTROUWEN Me-ti heeft gezegd: Het vertrouwen van de volkeren raakt uitgeput doordat er beroep op gedaan wordt.

OVER DE TERREUR Me-ti heeft gezegd: De terreur versterkt de lafheid en de moed, twee eigenschappen die voor dictatoren zeer gevaarlijk zijn.