Toro Y Moi – Under the Pine

Toro Y Moi - Under the PineNiet iedereen ‘can pull an Ariel Pink’. Dat geldt duidelijk voor Toro Y Moi, wiens tweede plaat Under the Pine hevig teleurstelt, precies omdat Chaz Bundick besloot echte instrumenten te gaan bespelen en het geluid op te poetsen. Het is het schoolvoorbeeld van regressie geworden en kan afgeschreven.
Wat voorganger Causers of This bijzonder maakte – het midden tussen de gruizige klungeligheid van James Ferraros cassette-sound en de grote studiokunst van Ariel Pinks laatste – was juist de dik-wazige sound die het effectieve resultaat was van simplistisch gebruik van filters. Vooral nummer ‘Thanks Vision’, het centrum van de plaat, biedt schier oneindige jouissance voor het sociaal-economisch ontheemde subject, dat zichzelf als bevrijd ziet – ingebeeld of niet. Pure tot zichzelf gekeerde reflexiviteit in sound.

Wat er al aan R&B te horen is is op het debuut prettig weggezeefd, indiefied, niet in het minst krachtens de primitieve huistechnologie die nochtans een opmerkelijke subjectieve, psychedelische verheldering effectueert. Wat gebeurt op Under the Pine is een krampachtige terugkeer naar oude wortels en muzikale tropen – soul en funk. Ik hoor vroege Marvin Gaye en Stevie Wonder, vreselijk dus. Het geluid is transparanter, maar paradoxalerwijs is er geen verlichting; niet direct psychosomatisch en niet op de lange termijn. Weer een eendagsvlieg minder.

Advertisements
Tags:
%d bloggers like this: