Dum Dum Girls, I Will Be (Sub Pop)

Dum Dum Girls - I Will BeDe Dum Dum Girls is de all-female band van Dee Dee, die de sixties teenage-popdeuntjes allernatuurlijkst uit haar mouw weet te schudden. Bhang bhang, I’m a burnout, bhang, bhang, you’re a burnout too. Met h geschreven, er is over nagedacht.
Los van de vraag of de naam Dee Dee naar het Vaselines-album verwijst, de Iggy Pop song, of uiteindelijk toch gewoon naar de Ramones, de liedjes worden in die punky/noisy traditie gespeeld die ergens tussen 78 en 86 werd uitgevonden. Psychocandy? Vooral The Primitives lijken nooit ver weg; gecombineerd met het melodisch talent van Lush, ook aan zustergroep de Vivian Girls niet onopgemerkt voorbijgegaan. Bijzonder is de variatie in de nummers: klassieke girlgroup romantiek wisselt af met new waveachtige puntigheid; Oh mein M klinkt alsof Nena in New York 1980 aan het opnemen was, een crappy demo dan, maar over de sound later. Die stem van Dee Dee is een revelatie. Ze projecteert overtuigend de klassieke teenage romantiek, die in de volledige overgave aan de liefde iets oppervlakkigs houdt, want in het hart van het verlangen om voor altijd met het ideale vriendje het leven te delen zit noodgedwongen een leegte van het subject zelf, –een leegte die dan door Dee Dee op andere nummers weer prachtig wordt gemengd met een soort lijzige verveling en afstandelijkheid. Er is de arrogantie van de jeugd: my baby is better than you – dat ze een jongen toezingt en niet een meisje duidt op de semantische codes van stoere meisjesbands circa 78. En ze gooit er inderdaad af en toe een Siouxie-achtig trillertje tussendoor om wat energie in het hart van de romantiek te injecteren. Hoezeer ze met haar stem alles draagt valt goed af te lezen aan de ‘huwelijksballade’ met werkelijke echtgenoot Brandon op Blank Girl: haar stem is hemels waar die van hem identiteit en charme mist en jammer genoeg ook het tempo niet goed aanvoelt. De plaat is door een oudgediende met Blondie-credits geproduceerd (niet per se een goed idee), maar dat hoor je er niet aan af. Het klinkt hol en koud, in die digitale garage-esthetiek die van Stiltbreeze platen bekend is. De stem is, niet verwonderlijk, helemaal naar voren gehaald en dat geldt ook voor de in het geluidsbeeld zeer prominente drums (Frankie Rose). Met haar staccato gehouden ‘jaren 50 via Psychocandy’-stijl geeft ze de nummers een onverstoorbare voorwaartse drive. Dat leidt tot grappige contrasten wanneer gitaren en zang juist meer new wave kanten op gaan. Die gitaren ten slotte klinken wat ongedefinieerd, ongearticuleerd zelfs; draai je een oudje van The Primitives dan hoor je opeens hoe gitaren klinken.

Advertisements
%d bloggers like this: