Vindicatrix – Die alten bösen Lieder [cd-r + 12" Mordant Music]

Vindicatrix - Die alten bösen Lieder“Die alten, bösen Lieder” – de titel verwijst naar een gedicht van Heine. Wat hier gepresenteerd wordt zijn 8 Schubertiaanse Lieder getoonzet voor hauntological dub. Opener Dein Schwert (is het nou een vertolking van een Schubertlied of niet?) begint met wazige, dissonante wolken van geluid, na 2 minuten komt een dwingende technobeat de zaak definitief in het nu plaatsen. De Basic Channel Wirbel van de textuur van het lied contrasteert en correleert tegelijkertijd met de overdreven theatrale voordracht van zanger, of eigenlijk crooner, David Aird, die ook tuba schijnt te spelen in zijn dagelijkse leven (en lid is van The Mentalist Organisation). Hij zingt in het Duits, maar in het gebroken Duits van een Brit (een feat op zich voor de perennial monolinguists). We horen – zoals op tweede track Audi Nostra Suspiria – een jonge, wailing Scott Walker op muziek die van Shackleton zou kunnen zijn. Vindicatrix’s Die Alten Bösen Lieder luidt een nieuw subgenre in: Lieder-dubstep.
Mark Fisher in the Wire had het over expressionistic disco. Die beschrijving is behoorlijk adequaat. Het geheel heeft iets faintly anachronistisch – een laudatio temporis acti sentiment is er niet vreemd aan (de hoogtijdagen van het modernistische experiment in muziek en theater worden hier gerefereerd, zij het met een tongue-in-cheek kanttekening) – maar de toonzetting is uitermate modern: luister naar de vocale manie tegen een extreem dissonante, schemerachtige Lynch-achtige backtracking, percussie en afgemeten dramatisch blazerwerk en je weet dat dit alleen maar post-1990s kan zijn. Lack of Correspondence is meer ballade, maar vervreemdend genoeg – zowel in de vocale voordracht als in de muziek, ditmaal redelijk minimaal en dadaïstisch – om elke vergelijking met ballad als in pop te verwerpen. Insulinde is, met zijn insistente drums en fluisterzang, genuin spookachtig: het verklankt de de facto waarheid dat het spook van de kritische moderniteit door het neoliberale Europa waart. Afsluiter A Long Straight Road in a Cold City is Brechtpop pur sang: de vocale interrupties in het bedeesde klanktapijt werken echt verontrustend (voor het oor en wie weet voor meer).
Niets wat je kent lijkt op Die Alten Bösen Lieder, behalve dan misschien Scott Walker late stijl. Vindicatrix is spectraal-expressionistische pop, die anders dan agitp(r)op subliminaal en uiterst subjectief haar effect sorteert. Geen discussie: plaat van het jaar, nu al.

NB: de kleine oplage is al uitgeput. Een downloadversie is wel verkrijgbaar bij outlet Boomkat.

Advertisements
%d bloggers like this: