Vampire Weekend – Contra [xl recordings]

Vampire Weekend - ContraVampire Weekend zijn op Contra hun weke indie-mentaliteit ontgroeid en dat vergt een andere luisterhouding. Contra is, op het snelle nummertje Cousins na (het minste op de plaat meiner Meinung nach), Van Dyke Parks (calypso!) of Brian Wilson waardig. Klassieke pop dus, met groot gevoel voor arrangement en gebruik van de studio.

Het tweede album is – zoals de band zelf ook bevestigt – veel beter geproduceerd dan de eersteling.
Wat op het debuut al goed te horen was wordt hier gepreciseerd en van duidelijke contouren voorzien. Afrikaanse soukous, met zijn typische cyclische gitaarlijnen, wordt gesynthetiseerd met allerhande stijlen percussie en zelfs marimba (in pop!, ik dacht dat alleen Tortoise dat deed). Er wordt zowaar gesampled (M.I.A.) op Carribean-beïnvloede dance-ballad Diplomat’s Son. Een potpourri aan stijlen weet men van de potpourri te ontdoen: stilistische verfijning door syncretisme. California English met zijn auto-tuning is wellicht het beste wat Vampire Weekend tot nu geschreven heeft. Het vertolkt de quintessentie van hun sound in tweeëneenhalve minuut. Miniatuurpop!

White Sky lijkt overigens wel erg veel op wat Paul Simon op Rhythm of the Saints deed, met zijn lichtvoetige Braziliaanse percussie- en Afrikaanse gitaarsound. De stem is zelfs een volledige mimese van de diminutieve man uit New York. Is Paul Simon gerehabiliteerd voor de indie-generatie? Afsluiter I Think Ur a Contra is een toondicht uit éen Satz zoals Brian Wilson dat deed met een kleine suite op Surf’s Up. Ezra Konigs bedeesde zanglijn op dit nummer is fantastisch melodisch. Significant dat net als Animal Collective vorig jaar Vampire Weekend de eerste goede plaat vrij snel na nieuwjaar aflevert. Vampire Weekend dreigt Animal Collective in kwaliteit voorbij te streven, maar de verwachting is dat Yeasayer dat over een aantal weken gaat toppen.

Advertisements
%d bloggers like this: