Ramleh – Valediction (Second Layer)

Ramleh - ValedictionZe zijn weer terug: Ramleh, de original noise-formatie uit de UK, met hoofdman Gary Bundy en Anthony di Franco, ook van Skullflower-faam, waarmee ze verwant zijn. Vorig jaar kwam de 10″ Switch Hitter al uit, hun eerste release na een zeer lange tijd, waarop hun meer rockgerichte muziek te horen is, in de sfeer van vroege Skullflower. Niet verkeerd, maar het echte werk is Ramleh als power electronics outfit. En dat is wat we op Valediction horen. Vergeet de beeldentaal en de lyrics – allemaal zwartromantische depressie, rijp voor de psycholoog. Natuurlijk is er wel een link met de muziek, want die is net zo deprimerend, naargeestig en zwartgallig, maar het mooie van muziek is is dat, anders dan met taal, er een absoluut verschil zit tussen wat het objectief en wat het subjectief is. Het subjectieve is wat je er zelf van maakt. Het objectieve, het geluid dat je gehoorgangen inkomt, is waarin je zonder schaamte mag zwelgen.

Extreem volume wordt hier gekoppeld aan striemende feedback en weggemoffelde vocalen en soms, zoals op de 4e track, een vernuftig ritmisch spel met amplifiers dat de beats levert. Laten we duidelijk zijn, dit is noise zoals het zijn moet en als je dat niks vindt houd je niet van noise. Het lijkt allemaal hetzelfde, maar de schoonheid zit bij noise in het detail, in de vormende zoektocht naar structuur. Elke track laat net altijd even weer een andere boventonenserie en galmende feedback horen dan de andere. En d’r zit bij Ramleh altijd wel een hook in, waarop lichamelijke hoofdbeweging van het luisterend subject eo ipso volgt. De bijna symfonische cadans van het ruimtelijk georkestreerde lawaai drukt onvervormd en objectief hetzelfde uit wat Caspar David Friedrich op het doek deed. Ik heb bewondering voor de micrologische configureerkunsten van Ramleh.

Ramleh is met platen als We Created It, Let’s Take it Over i-iii, Be Careful What You Wish for, de Boeing LP en een ontelbare reeks aan compilatie-cds, cassettes, cd-heruitgaves etc, de meest invloedrijke noiseformatie ooit. Iedere rechtgeaarde noisefreak van de laatste 10 jaar – en behalve Skullflower, zijn dat tegenwoordig meestal Amerikanen – haalt hier de mosterd vandaan. De derde track van Valediction klinkt als Yellow Swans late stijl (zonder beats), de noughties noiseband, maar het is natuurlijk – met alle respect overigens – Yellow Swans die het bij Ramleh hebben afgekeken. Goed dat Ramleh weer terug is.

Advertisements
%d bloggers like this: