Mount Eerie, Wind’s Poem (cd Elverum)

Mount Eerie - Wind's PoemPhil Elverum, aka Mt. Eerie, is een verre nazaat van Henry David Thoreau. Ook hij wil zich wel eens afzonderen in eenzame streken en daar dan autobiografisch verslag van afleggen. Zijn werk past in die typisch Amerikaanse traditie waarin de natuur als een tegelijk heidense oerkracht en spiritueel medium wordt ervaren. Op Wind’s Poem is het dus de wind die centraal staat; Elverum beschrijft de zowel reinigende als vernietigende kracht ervan in de hem kenmerkende kalm-metaforische beelden. Het natuurelement wordt lyrisch aangeroepen (oh, Wind”) en komt ook zelf aan het woord (“the Wind says: …”). Elverums als altijd licht gelaten intonatie en prettige stem nemen je gemakkelijk in deze wereld mee.

Het muzikale landschap is afwisselend kalm en stormachtig. Tussen die twee extremen is nauwelijks mediëring, je bevindt je nu eens hoog op de bergen met weids winters uitzicht, dan weer in het hart van de storm. Godzijdank heeft Elverum de hele post-rock mode aan zich voorbij laten gaan met haar puberromantiek van van zacht naar hard aanzwellen en weer terug – regressieve zielestormen gemaakt alsof Eduard Hanslick nooit bestaan heeft. Deze natuurlyriek is authentiek romantisch. Sublieme momenten wisselen af met kalme bespiegeling; het subject mijmert of wordt overweldigd. Elverum staat niet voor niets nog altijd trouw in de traditie van lo-fi circa 1992.

Muzikaal worden er overigens wel een paar nieuwe paadjes betreden. Naar verluidt liet Elverum zich voor deze cd door de donkerromantische abstractie van black metal inspireren. In feite zal het niet meer dan een enkele cd van Xasthur zijn geweest, die hij misschien wel door dezelfde enthousiasmerende Pitchfork-recensie heeft ontdekt als ondergetekende (zie link onder). Het blijft indie; hooguit hoor je er iets van terug in de net wat bombastischer aangezette openingsriff van Lost Wisdom pt 2. Dat nummer smaakt overigens naar meer.

Problematischer zijn een paar heel andere nummers die door een goedkope synthesizer worden bepaald. Through the Trees is meteen na het eerste nummer een enorme afhaker met 11 minuten dreinerig gezeur. Op Between Two Mysteries hoor je dan wat waarschijnlijk de bedoeling is geweest: de synth zet schaamteloos een Twin Peaks-thema neer, dat gepaard aan een waggelend Tom Waits-gitaartje een spooky sfeer oproept. Charmant naief als hij is noemt Elverum in de tekst ook nog even letterlijk de inspiratie: “the town rests in the valley beneath twin peaks” — wat doet denken aan dat moment op de (nog onder de naam Microphones gemaakte) Mt. Eerie cd waarop hij in de tekst trompetgeschal aanroept en meteen daarop er ook werkelijk trompetten invallen. Toevallig of niet, al de meer op de synth dan op gitaar gebaseerde nummers hebben als co-auteur ene Nick Krgovich. Deze nieuwe richting pakt voor mijn gevoel muzikaal minder goed uit op het lo-fi geluidsniveau van Mt. Eerie, en spreekt mij gewoon ook minder aan, oude rockist die ik ben*. Gelukkig betreft het maar een derde van de lange cd (60 min.).

hier de link naar Xasthur-recensie
* full disclosure: op Grizzly Bear’s Yellow House vind ik die piano/Tom Waits-achtige nummers ook nogal af doen aan de rest

Advertisements
%d bloggers like this: