Daughter of the Industrial Revolution – Variable Resistance Parts 1-3 [3×3” cdr Cotton Goods]

Daughter of the Industrial Revolution - Variable Resistance parts 1-3De ambachtelijke uitdossing van deze anachronistische uitziende set van 3 3” cdtjes (of eigenlijk cdrretjes) is de hypostase van de cottage industry-aanpak in de onafhankelijke muziek. De binnenhoesjes in de vierkante plastic buitenhoesjes zijn nauwgezet gevouwen uit de vergeelde pagina’s van een ingenieurshandleiding en het tekenpapier van een architect, met daarbij voor elk cdtje een met de Adler getypt aanduiding van de tracktitels. De drie cdtjes zijn gezamenlijk verpakt in een papieren cartridge met een bandje eromheen, waarop de titel en het labelnummer zijn vermeld. Vlijtige kunst, die een namaak is van wat in de jaren ’10 nog avantgarde was. Het heeft wel iets Luddite-achtigs, deze estetiek. Is hier dan louter sprake van een zucht naar af?

Daughter of the Industrial Revolution - Variable Resistance parts 1-3

De man achter Daughter of the Industrial Revolution is Miles Whittaker, die een paar weken geleden al scoorde met Demdike Stare, de beste hauntological-dronedubtechno van het moment. Hij speelt ook in Pendle Coven, een meer op Deepchord en Basic Channel georiënteerd minimalistisch dance-duo, dat aan het begin van het jaar met een cd debuteerde. In Daughter is er geen dance te ontwaren. Waar bij Pendle Coven en ook Demdike Stare het moderne wordt geaccentueerd, in de muziek en titels, met sluwe referenties naar het onverklaarbare en maatschappelijk onverteerbare (heksen!), focust Whittaker hier juist, micrologisch, op het arbeidsproces van soundscaping zelf, vergelijkbaar met wat Carsten Nicolai en Ryoji Ikeda, weliswaar met veel meer Kraftwerkiaanse funk, doen.

Wat je hoort is volstrekt objectief: microtonen, sinewaves, diepe drones, verpakt in een karakteristieke Manchester gruis. Zo’n beschrijving is inwisselbaar, en geeft niet goed weer hoe singulier het geluid van Daughter is. Het is marxistisch-serieuze muziek: geen music for the masses à la Cornelius Cardew, die ondialectisch het experiment als bourgeois afzwoer en instant kniebuigingen maakte voor de mainstream, waardoor je de meest knullige volksliederen kreeg. In plaats daarvan substantiële, zinnige experimenten die niet voorbehouden zijn aan een kring van subsidianten en evenmin een belediging zijn voor de goed op de hoogte zijnde ‘arbeider’ van nu. Tegelijkertijd is Variable Resistance ook een symptomatische lezing van het beknellend heldere nu, waaraan de dubstep, die al snel slachtoffer is geworden van de commodificerende werking van datzelfde beknellende heldere nu, nog een puntje kan zuigen. Extreem gelimiteerde oplage van 175 stuks. Tsja, het is van cottage industry makelij. En het lijkt dat alleen high end apparatuur het ding afspeelt. Mijn Denon Microsystem weigert de cdtjes ook maar te herkennen. Kijk, dat noem ik nog eens kritische underground: desavoueer de kleinste gemene deler.

Daughter of the Industrial Revolution

zie ook de recensie van Demdike Stare hier op neergeslagen-ogen

Beluisterd op:
– Sony SCD-XA5400ES SACD speler
– Audio Analogue Puccini Settanta Rev. 2.0 versterker
– Opera Seconda floorstander luidsprekers
– Nordost Blue Heaven Analogue Interconnect
– Nordost flat cable luidsprekerkabels

Advertisements
%d bloggers like this: