Mordant Music – syMptoMs [cd Mordant Music]

Mordant Music - syMptoMsNa de meesterlijke compilatie eerder dit jaar is syMptoMs het echte nieuwe album van Mordant Music, nu een eenmansband. De bekende syntharpeggios tegen de achtergrond van nu eens shuffelende dan weer rammende percussie worden ook nu weer breed uitgemeten. Met vocalen, die soms erg sterk lijken op Karl Hyde van Underworld, vooral op nummer In Truth is Wine en de sublieme titeltrack, dat het beste electronische stuk muziek van dit jaar is. Sterker nog, het nummer had van Underworld kunnen zijn, wier nieuwe samenwerking met Brian Eno hoge verwachtigen schept. Net als de beste momenten van Underworld weet Mordant Music de natuurlijke opgewektheid van dance te koppelen aan sombere subjectiviteit, waardoor langs electronische weg een klankenlandschap wordt gecreëerd dat de indie gitaarpop door de E mineur bewerkstelligt. De excentrische houding van het geïsoleerde, vervreemde subject is herkenbaar in het objectieve geluid, zoals in Another Uncompleted Dome, vermoedelijk een verwijzing naar de megalomanie van New Labour, zeker niet de voorhoede van datzelfde subject. Toch ontstijgt Mordant Music het beperkte palet van Underworld, dat zich concentreert op trance en zich daarmee blootgeeft als onkritisch en te veilig. Hier speelt de tijd (en vooruitgang) een rol: Underworld begon na de eerste hausse in UK dance, dat zich ambigu verhield tot het Thatcherregime; Mordant Music pikt allerlei interessante elementen uit de underground van vandaag en gisteren op, of het nou dubstep, field recording/found sound, niet-westerse fonologie, Eno ambient, 70s synthesizermuziek of dance is, en weet een actuele eigenheid te geven aan wat meer is dan de som der delen. Zoals Mark Fisher schrijft in The Wire: syMptoMs is de soundtrack voor de laatste dagen van Labour.

zie ook recensie Mordant Music Picking O’er the Bones

Advertisements
%d bloggers like this: