Fuck Buttons – Tarot Sport [cd ATP]

Fuck Buttons - Tarot SportHet vorige album van Fuck Buttons, dat door menig nietsvermoedende dilletant de hemel in werd geprezen, was behoorlijk nietszeggend, om niet te zeggen ronduit saai. Nu aan dat saaie is niets veranderd: dezelfde vingeroefeningen met modulerende synthezisers, gekoppeld aan een four-to-the-floor beat. Een soort Air met nog meer compressie en zonder enig gevoel voor pop. Geef mij dan maar Air zelf. Gelukkig is dat gekrijs, kenmerkend voor hun debuut, achterwege gelaten deze keer – laten we wel wezen, krijsen is ook een vak en zo’n beetje de enige die dat vakkundig kunnen zijn de mannen van Wolf Eyes.

Fuck Buttons – en de afgrijselijke naam zegt het al – is de verkrachting van electronische pop. Sterker nog, het luidt zelfbewust het einde van de muziek in. Het ironische is dat dat objectief niet doorklinkt in de muziek zelf; het klinkt allesbehalve apocalyptisch. En dan is het niet gek dat dit een gehoor vindt bij Oor, Pitchfork, Kindamuzak en dergelijken: het is pseudo-gevaarlijke muziek voor snel in paniek rakende burgers die indiefestivals bezoeken met buggies, gemaakt door multicultilui die muziek eigenlijk haten en ieder geval geen verstand hebben van electronica. Fuck Buttons – en dit is nog steeds een vloek – zijn de ELP van nu, met dit verschil dat ELP wel konden componeren.

Advertisements
%d bloggers like this: