Demdike Stare – Symbiosis [cd Modern Love]

Demdike Stare - SymbiosisHauntology is een genre dat, op een enkele uitzondering na (Mordant Music!) tot nu toe alleen maar beloofde, maar niet inloste. Teveel knullige softwaremanipulatie met verzuurde tapes en radiofonisch materiaal uit de oude doos. De rotte geur van retro om de retro  hangt eromheen. Alleen de combinatie met dubstep bekoorde zo nu en dan en plaatste juist de actualiteit in een bepaald daglicht (nu ja, schemer), hoewel ook daar na de vliegende start met Burial toch ook sprake is van diminishing returns. Demdike Stare – die naam refereert, net als bij Pendle Coven, aan de heksenscene rondom Manchester een paar eeuwen terug, – levert een plaat af die de geesten daadwerkelijk oproept: ijl aandoend electronisch atavisme als rationele verwerking van de recessie en durchkapitalisierung van de samenleving. Dat iraanse en turkse soundtrackmuziek en niet-westerse ritmiek hier niet vloekt met dub en minimal techno versterkt het kritische gehalte. Maar dit is geen contre-coeurmuziek aan de zijlijn; Demdike Stare is zuiver lichamelijke participatie zonder strikt dance te zijn.

Jannisary is een middenoosterse folkloremelodie cum Morricone dubloop, dat volstrekt gepast klinkt, als een soort sonisch ideaaltype. Haxan begint met een minutieuze discosample en wordt terstond een dwingende post-Basic Channel percussietrack. De eerie atonale koorvocalen op Extwistle Hall zijn bijna klassiek, ware het niet dat een onderliggende sonore monotonie de zaak definitief in het nu positioneert. Ook op het korte Trapped Dervish zijn de vocalen de ether rondom de materie (bas en synth) die een subtiele kritiek vanachter het noumenale gordijn verschaffen. Afsluiter Ghostly Hardware vat het dan onomatopoëtisch samen: viscerale confrontatie in geluid. Definitief modern!

zie ook de recensie van nevenproject Daughter of the Industrial Revolution hier

Advertisements
%d bloggers like this: