David Sylvian – Manafon [cd Samadhi Sound]

David Sylvian - ManafonManiërisme. Daar weet Sylvian alles van. En hoezeer de ontwikkeling van zijn muziek er een is van de mainstream weg, is een ding hetzelfde gebleven: zijn ijdelheid. Dat klinkt op nieuwe plaat Manafon wederom goed door. De vorige Blemish vond ik al een stinker, vooral die gitaarpruttels van Derek Bailey, die als ongeijkte contrasten voor de zeurderige, vlakke vocalen van Sylvian het geheel maar niet konden constitueren. Datzelfde euvel kenmerkt Manafon, maar dan met een heel orkest van improviserende sterren, waaronder Keith Rowe, Evan Parker, Fennesz en Werner Dafeldecker van Polwechsel, wier nieuwe album veruit te prefereren is. De onmelodieuze, bodemschrapende muziek zelf is niet verkeerd, maar evenmin verheffend, zoals gebruikelijk met impro. Schokkend is het allemaal zeker niet: impro hypostaseert, lang na Webern, de momentaniteit van het gebaar alsof het een revolutie inluidt. Maar wat het meest onkritisch is, en Sylvian verraadt als een verveelde bourgeois, is de wijze waarop de juxtapositie staged is, als de one-man-show van een ijdeltuit. Dat, net als de gekunstelde literaire referenties in tekst en titels, het hoesje een smaakvol kunstwerkje op zich is bevestigt dat alleen maar. Modernistisch? Like hell.

Advertisements
%d bloggers like this: