Girls – Album [cd Fantasy Trashcan]

Girls - AlbumGirls, Lust for Life op Youtube hier
Girls, Hellhole Ratrace op Youtube hier

Het grappige van Girls’ debuut is dat het zowel volstrekt indie is als recht-voor-z’n-raap sixties gitaarpop, die zich niet schaamt voor zoete orkestratie. Maar misschien is dat helemaal geen contradictie, want is indie eigenlijk niet altijd zich voor zichzelf schamende mainstream? Girls is bloggers’ muziek, voor jeugdigen met een onhistorisch gevoel voor historie. De Elvis Costello referentie is al gemaakt, en dat doet de muziek ook al geen goed. Niettemin, prettig wegluisterende popplaat voor tussen de Kraftwerk remasters en het ontcijferen van de akoestische nieuwe Excepter LP.

(Dennis Schulting)

Niet onaardig, maar vooral op de achtergrond. De uptempo nummers hebben iets prettig zonnigs, maar wanneer het tempo inzakt hoor je hoe onvast die zanger eigenlijk boven de blikkerige gitaren uitcroont. Die nogal dominante stem klinkt dan misplaatst, alsof een rauwe pubrocker in de lijn Costello-Libertines zich voor de grap voor een avondje pop-karaoke heeft ingeschreven. Sowieso doet het Album (what’s in a name?) vaak denken aan een karaoke exercitie doordat er steeds een andere, voor de luisteraar makkelijk te herkennen stijl uit de popgeschiedenis geïmiteerd wordt (Headache geeft de ontspannen doortokkelende gitaar van Lou Reed’s Coney Island Baby, gedrapeerd met faux-Sinatra-zang, dat is dan wel weer grappig).
Valt Girls’ debuut nog onder de glo-fi te rekenen? Ik denk van niet. De muzikale gebaren hebben een hoog coming out gehalte. De breed uitgemeten probleemjeugd blijkt nodig om deze muziek als ‘diep’ te ervaren; net als bij Atlas Sound wordt de gender-verwarring door deze heterosexuelen toch wat zelfgenoegzaam beleden. Waar deed het me opeens aan denken? In de autobiografische docu Tarnation van een paar jaar geleden (J. Caouette; geproduceerd door Gus Van Sant) komt er een tenenkrommend moment voor waarop de zichzelf filmende Caouette in de camera kijkend zichzelf aan het huilen brengt, natuurlijk met het oog op latere roem: gebaren voor de grote Ander.

(Arnth van Tuinen)

Advertisements
%d bloggers like this: