Religious Knives, The Door (cd Ecstatic Peace)

Religious Knives - The DoorEr zit echt ontwikkeling in het noise genre. Ofschoon er nog steeds blanket noise by the busload wordt geproduceerd, waarbij je je echt afvraagt of je die volgende release werkelijk nodig hebt, lijkt er toch een zekere opwaartse lijn te liggen in de output. Neem nou Religious Knives, een afsplitsing (min of meer) van Double Leopards, de magisch-reële psychdrone band uit oostelijk VS, wier album Halve Maen uit 2003 wat mij betreft een van de tien beste platen van de noughties is.

Marcia Bassett, leading lady van dat niet meer bestaande kwartet is steeds obscuurder solowerk gaan afleveren. Haar duetten op gitaar met Matthew Bower in Hototogisu zijn fantastisch transcendentale noise, waar de focus is op earshredding treble feedback.

Geenszins commercieel verantwoord dus. Niet Religious Knives. Na een aantal compilatie-cds van eerder op cd-r en 12″s verschenen werk brachten ze eind vorig jaar hun rock-plaat (!) uit, die geproduceerd is door nota bene Thurston Moore (op wiens label het plaatje ook uitkomt). Ok, het is nog steeds geen rock zoals Billboard het zou definiëren, maar het is voor degenen die het willen horen duidelijk te herkennen: voortstuwende, duidelijk gestructureerde rock met kop en staart, en alla, behoorlijk wat coda. En een Doors-orgeltje. He bah, zul je denken. Maar het is allemaal erg smakelijk gedaan, met monotone zang van zangeres Maya Miller en opmerkelijke heldere drumpatronen van de anderszins volstrekt chaotische Nate Nelson van Mouthus. Maar dan, nummertje 3, “On a Drive”, dit is ongelooflijk goed. Een soort primitieve cave-rock, sluggish, omineus en sub-funky, en op een vreemde wijze sacraal door de totaal verveelde zang. Holy shit. Track “Major Score” (drugs?) is meesterlijk: fuzz-orgel à la Soft Machine’s Third, propulsief ritme, valse zang. Hit! Religious Knives brengt een nieuwe (niet-identieke) authenticiteit in nu-noise, die tot unwahres Ganzes dreigt te worden. En bizar genoeg doen ze dat door dat vreselijke faux-authentieke Doors een zekere invloed te laten gelden (het blijft beperkt bij het Orgel, hoor). Ik hoor er trouwens ook acid-rock in (Quicksilver Messenger Service, anyone?).

Advertisements
%d bloggers like this: