Picnic

Picnic is een lowbudget debuutfilm (regie Adrian Sitaru) uit Roemenië. Een stel in relatiecrisis wil in het bos gaan picnicken, maar rijdt daar per ongeluk een prostituee aan waarvan ze vervolgens niet meer afkomen. De eenvoudige driehoeksverhouding wordt verteld middels een eigenlijk voor de hand liggende verteltruc, die ik zo echter nog niet eerder gezien heb. Zoals vaker bij op digitale video gedraaide films krijgen we het verhaal te zien via subjectieve POV-camera. Maar nu wisselen de onderlinge subjectieve POV’s van de drie karakters elkaar af. In het begindeel, waarin we slechts het stelletje langdurig in de auto meemaken, werkt dat nog niet goed. Je krijgt dan bij de dialoog een onhandige gesubjectiveerde shot/reverseshot-structuur die onrustig werkt. Beter wordt het als er met het derde karakter erbij wat meer ruimte tussen de figuren komt. Dat de locaties beperkt blijven en de handeling nauwelijks tijdssprongen kent spreekt bij dit soort films vanzelf.

Het is geen onaardige film, maar ook niet erg bijzonder. De alom gemaakte vergelijking met Roman Polanski’s debuut Knife in the Water (1962) raakt kant noch wal. Wat opvalt is hoe preuts deze huidige film in vergelijking met die van Polanski uitvalt — ondanks de tegenwoordig iets explicietere sex. Dat heeft iets te maken met psychologie in het algemeen, denk ik. In ieder geval is in de Europese artfilm de psychologische analyse een stuk softer geworden dan in de hoogtijdagen van de 60s en 70s. Of dat tegelijkertijd een ontwikkeling in de moraliteit als zodanig behelst is een andere vraag (zie: arrestatie Polanski). Enkele voorzichtige conclusies: zou het weergeven van erotische spanning dan toch gebonden zijn aan cinematografie in de klassieke, 35mm zin van het woord? Dat voor erotiek op film nodig is dat lichamen en blikken worden ‘vastgelegd’ middels een gigantisch georkestreerd technisch apparaat om die dimensie van noodlotszwanger en eenmalig ‘gebeuren’ te kunnen vatten. Alsof alleen die camerablik mimetisch de blik van de Ander weet op te roepen, nodig voor alle oedipale seksualiteit, dwz driehoeksrelaties. Het magistraal geschoten en belichte (zw/w) Knife in the Water objectiveert zo’n banale driehoeksverhouding tot existentieel drama. Picnic biedt niets van dat alles. Wel vang je even een glimp op van de grauwsluier van armoede die over Roemenië moet hangen; minder verheffend, maar ook wat waard.

Advertisements
%d bloggers like this: