Liechtenstein: Survival Strategies in a Modern World

Liechtenstein - Survival Strategies in a Modern WorldAlweer een leuk, lichtvoetig plaatje op Slumberland. De drie meisjes van Liechtenstein komen uit Zweden, waar de laatste tijd trouwens verwonderlijk veel leuke popmuziek vandaan komt. Liechtenstein zit op de lijn Tallulah Gosh en ook de vroege jaren tachtig vrouwelijke indiebands uit Engeland. Maar genealogie doet er niet zoveel toe.

Het template is onmiddellijk herkenbaar en eigenlijk onverwoestbaar. Elementaire fifties rock ’n roll (gitaar, bas, drums) ingepakt met suikerspinzoete girlgroup-harmonieën. De drie weinig geïndividualiseerde stemmen hebben samen dat lieve, koerende dat bij zulke liedjes over love & heartbreak hoort. “Me and my one true love”.

Na een paar vroege en charmant onvaste singles werd Liechtenstein al meteen innig omarmd door de twee-community. Nu hoor je ze wat voorzichtige stapjes maken richting dubachtig basspel en een twanggitaar. Het blijft allemaal heel rudimentair. Je moet de nummers ook wat tijd gunnen, het duurt even voordat ze uit hun schulp kruipen. Ik ben na een paar draaibeurten behoorlijk verslaafd geraakt aan Roses in the Park en Reflections. Hierop mag de reverb vol aan en worden we door de meisjes aan de hand meegevoerd naar een hemels ‘pa-pa-pa-paaa’-land.

Een kanttekening moet wel gemaakt worden. Ik vind het gitaargeluid van de plaat niet zo overtuigend, en eigenlijk geldt dat ook voor het artwork (nee toch, niet weer die Marine Girls-look?). Maar what the fuck? Liechtenstein heeft in alle opzichten het hart op de goede plaats. De pijn van pure harten? Inderdaad. Waar TPBPAH aanminnig is, is Liechtenstein oprecht. In alle onschuld en met een kalme gevoeligheid gaat het om dat éne verlangen, die eeuwige pijn. “Me and my one true love” – zo eindigt het laatste nummer The End, en wie daar onberoerd onder blijft heeft een hart van steen.

[Deze recensie verscheen eerder op www.cut-up.com.]

Advertisements
%d bloggers like this: