Windsor for the Derby (bovenzaal Paradiso 25 aug)

Windsor for the Derby - liveHet is soms makkelijker af te haken dan geliefde bands trouw te blijven. Zeker bij een band als Windsor for the Derby die de laatste jaren steeds onbekommerder de grenzen tussen underwhelming en understated verkent. Live is het niet groots, dat weet je vantevoren. Het is vrij eenvoudige muziek die wint bij de mogelijkheden van de studio om het geluid ruimtelijker te maken en a la Martin Hannett te vervreemden. Na de abstractere beginjaren heeft de band zo rond de eeuwwisseling moeten erkennen eigenlijk gewoon een popband te zijn. Deep down komt hun muzikale gevoel waarschijnlijk voort uit een adolescente New Order/Cure-adoratie. En die kant mag nu een even belangrijke plaats innemen als de later opgedane psychedelica en folkinvloeden. How We Lost heet de laatste plaat. Een elegische ode aan het niet geslaagd zijn (de bandcarriere hier genomen als pars-pro-toto voor het leven). Dromen zullen niet meer uitkomen, dat ene moment van roem (Sophia Coppola-soundtrack) is geweest. Let go. Iedereen in je omgeving heeft al moeten afhaken. “I’ve seen the light shine on dear, dear friends of mine … but mostly I’ve seen the spirit fade…”. Volhouden is een kwestie van opgeven. Op How We Lost klinkt muzikale volwassenheid als een fragiel compromis tussen trouw aan de oorspronkelijke romantiek en het nederige inzicht dat je band noch werk noch hobby is, maar iets daartussenin.

En daar staan ze dan, Winsor for the Derby, in het bovenzaaltje van Paradiso. Het is al laat, er is vrijwel geen publiek, misschien een man of vijftien; tijdens de lange stiltes tussen de nummers dringt er van beneden af en toe gedreun door: de Deftones, uitverkocht. Het optreden van WFTD loopt al niet lekker, de muziek klinkt dunner en bleker dan de bedoeling kan zijn, als er halverwege ook nog eens een cohortje hooligans zijn intrede doet (het concert beneden is afgelopen). Ladderzat beginnen die de zaak gezellig op te fokken. Ze brullen door de muziek heen, eentje heeft blijkbaar de Paradiso-website bestudeerd want hij roept alsmaar om “de jesus en mary chain” (een van de aldaar geciteerde invloeden op WFTD). Het moet harder. Het moet vooral harder. En daar beginnen wij als publiek ook naar te verlangen, om die hooligans maar niet te horen. De band weet er geen raad mee; je ziet de spanning toenemen, ook tussen de drie bandleden onderling… En ik weet er ook geen raad mee. Wat een moedeloosmakende allegorie: in dat gebrul van “harder, harder” klinkt de maatschappelijke echo van het recht van de sterkste; ook hier is het fragiele weerloos tegen het lompe en afstotende. Een goede les: ik zal hier niet vaak meer komen. Let go.

Advertisements
%d bloggers like this: