Polvo, In Prism (cd/dlp Merge Records)

Polvo - In PrismDe eerste tonen van Right the Relation verraden al waarmee we hier van doen hebben. De guitar tunings zijn onmiskenbaar die van Polvo, de ultieme 90s gitaarband, de vaandeldrager van de dissonante gitaarpop. Polvo is terug. Maar twaalf jaar na de laatste plaat Shapes is er eigenlijk weinig veranderd. De 8 songs zijn klassiek Polvo: melodieus, licht afstandelijke, vlakke vocalen, de Oosterse inslag, de stop-start rhythms.

Het is voor mij al lang geleden dat ik Shapes en canonieke meesterwerk Today’s Active Lifestyles, of de andere platen heb gehoord; vorig jaar kwam Celebrate the New Dark Age, hun voortreffelijke cd-only EP uit 1994, in een nieuwe mastering op LP uit, waardoor we dus weer eens konden kennismaken met wat Polvo uniek maakt. Met die EP heeft deze nagelnieuwe plaat veel overeen. Wat je hoort zijn melodieuze, bedeesde, uitgesponnen nummers met mooie coupletten, die me op een gegeven moment zelfs aan de velourse harmonieën van the Byrds circa 1968 doen denken, zoals op het eminente City Birds en de beginvocalen van Lucia. De muziek is bedrieglijk toegankelijk, maar de dissonante passages werken als gemoduleerde interjecties. Heel verkwikkend, omdat ze niet overheersen maar de melodie van het nummer ondersteunen.

D.C. Trails is zo’n nummer dat zonder teveel verroering voortgaat; een mooie melodieuze track met tegendraadse, wazige gitaartussenzetsels. Dan op de 5e minuut wordt er een riff in gegooid die de softe noise van daarvoor van stekeligheden voorziet. De open Aziatische dronegitaarsolo die wordt ingezet lijkt in de verte op de Roger McGuinn signature sound, zoals we die zouden kunnen voorstellen op een Rickenbacker met gebruik van wat pedalen. Heldere akkoorden en toch, door het drone-aspect, met dissonant effect. Beggars Bowl is voortreffelijke classic rock voor de 90s generatie en herinnert eveneens aan de oosters aandoende tracks op Today’s Active Lifestyles. Onvervreemdbaar Polvo en toch klinkt het universeel, alsof Polvo de gewoonste zaak van de wereld is. Het coda van het nummer is een meesterlijk amalgaam van staccato riff en een hemelse melodie.

Lucia begint opvallend sereen en dat blijft het ook, maar daar is dan opeens in de brug naar het refrein weer die Polvo-dissonantie die op contraire wijze wordt gekoppeld aan een MOR refrein. Atonale softrock! Dream Residue/Work is exact zoals de titel zegt. Het sijpelt je gehoorgangen binnen met een zachte reeks boventonen. Opmerkelijk hoe luchtig en veerkrachtig dissonantie kan klinken. Pedlar klinkt nog het meest als de Polvo van weleer. Met afsluiter A Link in the Chain, met lijzige zang, loom ritme en zalig dissonante coda, lijken ze in de verte de noisepopversie van Pink Floyd circa Wish You Were Here te worden. Zoals ze zelf ook zeggen, Polvo is eigenlijk meer psychedelisch dan mathrock. Net als Pink Floyds zevende, gereleased in 1975, toen de faam op haar hoogtepunt was en de Floyd zonder kopzorgen kon musiceren, verschaft Polvo anno 2009 onbezorgde jouissance voor mannen met smaak. Die onbezorgdheid klinkt door in de muziek.

Hoewel Polvo een typische band is van de vroege jaren negentig scene (Swirlies tapt uit hetzelfde fijn-atonale vaatje) die zich door Sonic Youth geïnspireerd wist, is de sound van Polvo mijlen verwijderd van hoe Sonic Youth is geëindigd. Waar die laatste angstvallig tracht terug te grijpen, getuige de laatste twee deplorabele platen, op een geluid dat niet meer is laat Polvo zien hoe volwassen de dissonante gitaarrock kan zijn. Beiden voegen niets wezenlijks meer toe aan de canon, maar het verschil is dat Sonic Youth volstrekt retro is, afgeschreven kan worden en Polvo met In Prism een ultieme klassieker aflevert.

[Deze recensie verscheen eerder op cut-up.com.]

Advertisements
%d bloggers like this: