Mordant Music, Picking O’er the Bones (cd/download Mordant Music)

Mordant Music - Picking O'er the BonesAan het begin van de 8e track, niet voor niks The Hauntological Song genoemd, denk je 15 seconden lang even dat je met muziek van het hippe Ghostbox-label van doen hebt, dat van anachronisme een deugd maakt (hoewel dat niet kan natuurlijk). Maar dat wordt al snel verholpen: het nummer doet zichzelf eer aan door snel een nifty bassriff neer te zetten waar je u tegen zegt. Een soort updated Jean-Michel Jarre, die Burial binnenste buiten keert, gelardeerd met wat Coil.

Die titel is een slauwe hint naar de hit The Logical Song van Supertramp, die oneindig uncoole band die dreigt nooit gerehabiliteerd te zullen worden en waarvan iedereen toch stiekem weet dat ze geniaal waren. Die titel van Mordant Music is meer dan een incident, want daarachter steekt een flauwe Derridiaanse woordspeling (waarvan de artiesten zich waarschijnlijk niet vergewist hebben), waar Mark Fisher, Simon Reynolds en consorten graag theoretisch garen bij spinnen. Het Franse hauntologie klinkt namelijk als ontologie, en ontologie is de leer van het zijn. Hauntologie betreft de ether die rondwaart rond het zijn, en zo nestelt Hauntological in de titel van voornoemd nummer zich ook in Supertramps pophit. Het is zogenaamd een ironische respons op de dreiging van crisis (die eigenlijk een permanente status quo is), van de pop, en van de wereld in het algemeen. Apocalyptische muziek voor apocalyptische tijden. Hauntology is wat, zo meent men, de pop uit het slop kan halen of in ieder geval goed laat zien hoe ver weg we gezakt zijn.

Zo lusten we er meer, en ik ben niet overtuigd van hoe de Fishers en Reynoldsen van deze wereld pseudo-academisch, met een hoop Frans geouwehoer over speculatief realisme, de loftrompet steken van de sublieme verwerking van de tijdgeest in Burial, Kode9, Joker, Shackleton en de hele Wonky of Funky of hoe-het-ook-mag-heten-scene. Allemaal geleuter. Laat de muziek voor zich spreken. En dat doet het uitstekend op deze verzamelaar met merendeels tracks van Mordant Music en Shackleton naast het bizarre Private Places van Vindicatrix, plus een voodoo-achtige remix van dat nummer van de hand van Shackleton/Mordant Music in tandem.

Vooral Mordant Music hakt erin. Zo’n beetje het beste en meest idiosyncratische geluid wat ik tot nu toe dit jaar gehoord hebt. Dissonante luchtzakmuzak, als we het samenvatten, maar anders dan op hun vorige dark ambient opus The Tower, mèt plenty  overstuurde breakbeats. Het meeste was al op single of twelve verschenen, maar de selectie van vijf tracks hier verschaft een passend beeld van hun vette, doordrenkte moerashouse. De rollende percussie, de gillende synths en … hoe zal ik het noemen … knisperende begraafplaatsnoise op bonus Marston Moor is met name appetijtelijk. Het is allemaal een stuk ijziger en dreigender dan je gemiddelde dystopische dubstep. Anders dan de andere nummers lijkt Marston Moor ook stil te staan.

Ik had Coil al vermeld; je hoort echt echo’s van de vroegere weirdhouse van Windowpane en The Snow, maar dan door de dubstep-mangel gehaald en post-lyrisch. Die vergelijking is meer dan oppervlakkig, want net zoals bij Coil bespeur je bij Mordant Music de aandrang nog even snel, voor het onafwendbare einde daadwerkelijk bij je aanklopt, een laatste party te organiseren. Carpe diem, dum memento mori. Wat dan gelukkig ontbreekt bij Mordant Music is de zinspeling op orgiastische homofilia – dus niet lekker countercultureel de darkroom in maar gewoon braaf-kankerend aan de tap, terwijl je thuis de maagdelijke vinylcollectie keurig op orde houdt. Ook geen lamentaties, die je overigens wel terughoort in geestverwant Burial, vooral op de met r&b vocalen opgeleukte tweede plaat (Burial overduidelijk de mindere van Mordant Music dus!). Dit is gewoon onversneden technoid dubstep-voor-mannen. Het nummer Hummdrumm (titel!) is fenomenaal; wederom Jean-Michel Jarre zoals die waarschijnlijk musiceert in z’n dromen cq. nachtmerries. (Het moet toch ook een levende nachtmerrie zijn, het dagelijkse besef van al die fijne post-oxygène-electronica van nerds die je meesterwerken pirateren).

Het is dan ook wel weer goed dat Shackleton op een viertal uitgelezen tracks wat Arabesque tintjes meegeeft aan het geheel (El din 1 & 2; I want to eat you en debuutsingle Stalker), wat je doet beseffen dat dat apocalyptische eigenlijk vrij kortzichtig judeo-christelijk gezever is, uiteindelijk. Shackleton biedt zowaar een vrolijke, lichtvoetige noot tussen al dat heftig-hauntologische lawaai. Islam/Oosten=Verlichting, Westen=zwartgallige moderniteit! Zoiets misschien? He bah, gaan we weer met dat sociologisch geleuter. De killer kunst spreekt voor zich hier, al is het maar in de verbeelding. Noot: het nieuwe echte album van Mordant Music, getiteld syMptoMs, verschijnt binnenkort.

[Deze recensie verscheen eerder op www.cut-up.com.]

zie ook recensie Mordant Music Symptoms op neergeslagen-ogen.

Advertisements
%d bloggers like this: