Black Dice: Repo

Black Dice - RepoOoit begonnen als een straighte noise groep (hun debuut Lambs Like Fruit is je reinste afgemeten hardcore), de laatste van Black Dice is nou niet echt noise zoals je dat verwacht. Er is geen of nauwelijks ‘n gitaar te bekennen bijvoorbeeld. Black Dice is pop, maar dan wel mesjogge pop, die moeilijk te categoriseren valt.

Het is ook grappig – luister naar het afgeknepen ‘one, two, three, four’ dat de borrelende en percussieve oprispingen van Earnings Plus Interest introduceert. Die oprispingen gaan zo een aantal minuten door totdat het nummer gaat klinken als een tribale Autechre. Nite Creme, de opener van het album, is tegelijk toegankelijk en weird. La Cucaracha idem dito: een weldadig experiment in stuiterende ‘big beats’ cum mock-chanting en nerderig gepriegel op een synthesizer. Chicken Shit lijkt, in het begin, op het geniale dreigende nummer Hamburger Lady van Throbbing Gristle.

Het is knap dat je tegenwoordig weirde pop kan maken die eens niet commerciëel aantrekkelijk is en dus niet door de goegemeente wordt opgepikt en zelfs bij David Letterman mag voorspelen (à la Animal Collective of Yeasayer, en niets ten nadele van die bands). Black Dice is gewoonweg te grillig voor de gewone, of zelfs maar lichtelijk gewaagde smaak. Geen harmony vocals bijvoorbeeld, die zouden kunnen afleiden van wat er werkelijk muzikaal gebeurt. Was voorganger Load Blown al een weldadig, lichtelijk dronken mix van electronische farts en burps, Repo heeft dit amalgaam in een aanstekelijk popjasje weten te steken, zonder echte pop te zijn. Meer een soort improv-pop. Repo is dus allesbehalve de commerciële opvolger van Load Blown. Als er al een ontwikkeling zit in hun carrière, dan lijken de heren van Black Dice zich steeds meer in te graven en terzelfder moment almaar groter genot te scheppen in joligheid en dwarsdoen.

De paradox van Black Dice is dat het sonische materiaal refereert aan de chatter van samengepakte mensen, en zo direct refereert, maar dat de eruit voortvloeiende muziek volstrekt zelf-referentieel is, opgesloten in zichzelf en zich niet laat prijsgeven. Makkelijke referenties naar stijlen laten zich niet maken. De muziek is een muziek van tegenstellingen. Repo is een hotchpotch. En toch kent het een grote eigenheid. De hogelijk abstracte muziek is namelijk een sonische cocktail van de afzettingen van de moderne iPhone en Twitter-gemeenschap, waaruit Black Dice, als de free-jazzers aan het eind van het eerste decennium van de noughties, vrijelijk, ja autonoom componeren. In zekere zin is het effect nog steeds psychedelisch zoals op hun echte debuut Beaches & Canyons (Pink Floyd associaties werden nog wel eens gemaakt), maar de sound is definitief nù: vette beats en aan elkaar gelaste soundbites die een nieuwe lyrische vorm aan het geluid verschaffen. Black Dice is als de aasgier van Hegel die alle kruimels en brokstukken van de schier oneindig communicerende samenleving oppikt om maar niets te vergeten in de grote Synthese. Dat dit een onmogelijke taak is moge duidelijk zijn, en Black Dice hebben de hoop maar alvast opgegeven: de chaos is overheersend maar men viere feest!

[Deze recenie verscheen eerder op www.cut-up.com.]

Advertisements
%d bloggers like this: