snd – Atavism [raster noton]

SND - AtavismDit is vrij duidelijk. Met gemak album van het jaar! Na de verbluffende package van de drie 12-inches van vorig jaar, uitgebracht op hun eigen label, is er nu, na zeven lange jaren (!), de nieuwe reguliere cd van de beste clicks & cuts outfit die er überhaupt ooit is geweest, is, en zal zijn. Vergeet eigenlijk clicks & cuts. Snd is de essentie van elektronische ritmegeoriënteerde muziek en kent geen evenknie. Period. Wat Mark Fell and Mat Steel op deze, pas vierde cd doen overtreft zelfs Autechre’s stoutste experimenten – en geloof me, dat wil wat zeggen als je Autechre late stijl live hebt meegemaakt. Atavism komt heel dicht in de buurt van de frisheid en genialiteit van snd’s eerste drie 12″s uit de late jaren negentig, of hun debuutalbum Makesndcassette, dat verscheen op het toen nog bestaande Mille Plateaux.

Waarschuwing vooraf: dit is obstinate muziek strikt voor de connaisseur. Het is allemaal gortdroge en extreem snel geprogrammeerde kick drum, cymbalen en het spel met de faders. Zonder enige opsmuk of analoge noise, die het de luisteraar makkelijk zou maken. Neem track 6 (geen titels, please). Het begint met houterige, Autechre-achtige beats en wat lijkt op een sinewave, die voortduurt en de basis blijft vormen voor de ritmetrack die zich vervolgens alerter aandient; ritme is hier niet het ding zelf, de bepalende grond, maar het intentionele object. De sinewave weeft zich dan subtiel in het ritmepatroon, om daarop naadloos, in de overgang naar het volgende nummer, in een andere maatsoort over te gaan (spelen met maatsoorten is sowieso een specialiteit van snd). Track 9 is fenomenaal: loepzuivere en rapide in- en uitfadende kick drum sounds met vlijmscherpe cymbalen en hi-hats, met een gekortwiekt toefje echo als terugkerend motief dat de gaten opvult. En dan het interludium van track 11. 1 minuut en 48 seconden lang stuiterende beats met zichzelf verslikkende totaal gecomprimeerde cymbalen. Niets meer, niets minder. Wie doet het ze na? Zo kan ik wel doorgaan. D’r staat niets op dit album dat je niet in vervoering brengt.

Waar Autechre de complexiteit opzoekt door de chaos– en getuige hun live sets steeds meer de low end – te exploreren, abstraheert snd bij het leven. Het is extreem kale, iele beatmuziek (ok dan, techno) die beslist ondansbaar is. Het is voorstelbaar dat je, bij beluistering van zo’n track als … ’em, track 7 (ja sorry weer, geen titels), denkt: what’s the fuzz? Nu, dat is precies wat er zo geniaal is aan snd: geen fuzz! Géen distortion, geen zoemende geluiden, geen fluff, zoals de Britten zouden zeggen. Gewoon kale percussie, kick drums, cymbalen, hi-hats op experte wijze geprogrammeerd, met een minimum aan ornament. Moderniteit pur sang.

[deze recensie verscheen eerder op cut-up.com]

Advertisements
%d bloggers like this: