Reigns – The House on the Causeway [monotreme]

Reigns - The House on the CausewayDe Britse gebroeders Farthing van Reigns doen aan confabuleren. Bij hun vorige plaat beweerden ze dat het field recordings bevatte van een onder water gelopen dorp. Nu, op hun derde, omineus genoemd The House on the Causeway, proberen ze je te doen geloven dat de geluiden afkomstig zijn van bovennatuurlijke bronnen. Ze namen de plaat op in een afgelegen huis ergens op een talud waar zogezegd geesten rondwaren. Laten we deze transcendente, Swedenborgachtige claims voor wat ze zijn, buiten kijf staat dat de plaat mystiek uitstraalt. Preciezer gezegd, verklankt. Het nummer Take it Down is een heel mooi voorbeeld. Concept of geen concept, maar de wijze waarop verveelde mineurzang, piano-akkoorden en akoestische gitaarlijnen worden omgeven door een sonore waas brengt je snel van je rationalistische apropos. Meer dan anders wordt je aandacht afgeleid van de liederen sec, als we lied opvatten op de singer-songwriter manier. Pop berust voor een groot deel op timbre en textuur – als je die, samen met productie, weghaalt blijft er technisch weinig over. Maar bij Reigns lijken deze waarden absoluut te zijn. Door de fluisterstemmen, het vertraagde tempo en de gefaseerde piano à la Steve Reich, en niet gehinderd door de moderne productie (vocoder en drummachine!), belanden de songs in een vierde dimensie, waar je geen vat op krijgt. Het is de noodzakelijke illusie hier die je met een zeker gevoel van onbehaaglijkheid omlijst.

Hoor ik daar trouwens de open gitaarlijnen van Disco Inferno circa de Second Language EP? Zie je, daar ga ik al. Reigns doet vooral denken aan een minder anaal-retentieve, landelijke versie van the Books. Dat landelijke zit ‘em dan vooral in het typische Engels-excentrieke, in het meer ontspannen, expansieve geluid dat je ook bij Bark Psychosis aantreft, ofschoon die laatste band natuurlijk een typische Grote Stadsband is. Toch is de overeenkomst met BP op een belangrijk punt frappant. Luister naar Crex, Crex, Crex; met de sustained noisegitaar op 3:27 zou dit nummer zo op Codename:Dustsucker van een paar jaar terug hebben kunnen staan. Fantastisch! De noise fungeert als de aardse deken waarop je terug kan vallen als de uitgesponnen openheid van de leadgitaar je weer eens bedriegt met transcendente luchtspiegelingen. Die fascinerende spookachtige Sirenen aan ‘t eind van het nummer maken je het dan weer niet gemakkelijk. Maar Reigns komt er wel met deze dialectiek doorheen de tegenstellingen.

[deze recensie verscheen eerder op cut-up.com]

Advertisements
%d bloggers like this: